• 10 lipca 2024

UE podkreśla ambitne prawo dotyczące odbudowy ekosystemów

Prawo o przywracaniu przyrody - postępy w ochronie klimatu torfowisk w UE

Przyjęcie "Prawa o przywracaniu przyrody" (NRL) przez Radę UE ds. Środowiska w dniu 17 czerwca oznacza przełomowy moment w europejskim prawodawstwie dotyczącym ochrony przyrody, okrzyknięty najważniejszym od czasu uchwalenia dyrektywy siedliskowej w sprawie fauny i flory w 1992 roku. Pomimo poprawek wprowadzonych podczas negocjacji między Parlamentem Europejskim a państwami członkowskimi, NRL finalizuje kompleksowe cele w zakresie przywracania różnorodnych siedlisk w całej UE.

Ochrona torfowisk w NRL - poza bioróżnorodnością

Ochrona i przywracanie torfowisk zajmują centralną pozycję w NRL. W preambule podkreślono ekologiczną rolę torfowisk, nie tylko jako siedlisk o bogatej różnorodności biologicznej, ale przede wszystkim jako lądowych rezerwuarów węgla. Żywy torf gromadzi materię organiczną, stanowiąc istotny pochłaniacz dwutlenku węgla. W związku z tym NRL ustanawia istotne powiązania z polityką klimatyczną i przepisami UE, ustanawiając cele dla prawnie chronionych typów siedlisk torfowiskowych wymienionych w załączniku I do dyrektywy siedliskowej oraz torfowisk użytkowanych rolniczo i gleb organicznych.

Cele renaturyzacji torfowisk w NRL

Artykuły 4 i 11 określają dokładne cele renaturyzacji torfowisk. Artykuł 4 upoważnia państwa członkowskie do wdrożenia środków rekultywacyjnych na co najmniej 30% obszarów, które nie są w dobrym stanie do 2030 r., zwiększając je do 60% do 2040 r. i 90% do 2050 r., obejmując różne typy torfowisk wśród typów siedlisk wymienionych w załączniku I do dyrektywy siedliskowej. Artykuł 11 określa cele w zakresie przywracania i ponownego nawadniania torfowisk użytkowanych rolniczo, dążąc do 30% do 2030 r., 40% do 2040 r. i 50% do 2050 r., ze szczegółowymi wymogami dotyczącymi ponownego nawadniania.

Wyzwania i ambicje w zakresie ochrony klimatu torfowisk w UE

W całej UE przełożenie tych celów procentowych na hektary ujawnia znaczące implikacje dla wysiłków na rzecz ochrony torfowisk. NRL ustanawia solidne ramy dla zwiększenia odporności torfowisk i różnorodności biologicznej, jednocześnie przyczyniając się do łagodzenia zmian klimatu poprzez sekwestrację dwutlenku węgla. Państwa członkowskie stoją przed wyzwaniami związanymi z wdrażaniem skutecznych strategii rekultywacji i osiąganiem ambitnych celów, co wymaga innowacyjnego podejścia i trwałego zaangażowania w ochronę torfowisk.

Wpływ na naturalną ochronę klimatu w UE

Porównanie celów NRL z istniejącą polityką UE w zakresie różnorodności biologicznej i klimatu podkreśla rolę prawa w promowaniu naturalnych rozwiązań klimatycznych. Torfowiska, uznawane za krytyczne pochłaniacze dwutlenku węgla, odgrywają kluczową rolę w osiągnięciu celów neutralności klimatycznej UE do 2050 roku. Integracja ochrony różnorodności biologicznej z działaniami na rzecz klimatu stanowi przykład przywództwa UE w zakresie zrównoważonego rozwoju i zarządzania środowiskiem.

Wnioski

NRL stanowi kamień milowy w unijnym prawodawstwie środowiskowym, pozycjonując torfowiska jako integralną część osiągania celów w zakresie różnorodności biologicznej i odporności na zmiany klimatu. Wyznaczając ambitne cele w zakresie rekultywacji, UE podkreśla swoje zaangażowanie w ochronę i odbudowę kluczowych ekosystemów. W przyszłości pomyślne wdrożenie NRL będzie wymagało współpracy między państwami członkowskimi, zainteresowanymi stronami i społecznościami naukowymi, aby zapewnić skuteczną ochronę torfowisk i strategie łagodzenia zmiany klimatu w całej UE.